განმუხური

მივხვდი,რომ ქართველების განვითარება არც ისე ადვილია. დანამდვილებით შემიძლია ვქვა,რომ თბილისი არა თვისუფლების ქალაქი და მითუმეტეს სხვა,რომელიმე რეგიონი ამ პატარა ქვეყნის. თბილისში ხშირად გაიგებთ უკომპლექსო ლოზუნგებს თუმცა არც ერთ მათ ავტორს არ შეუძლია აიხდინოს ის,რასაც ასე თვისუფლად აცხადებს. თავისთავად გარკვეული გაონაკლისების გარდა. თუმცა მსგავსი გამონაკლისები ხდება რეგიონებში, ეს იმ ადამინების ერთი ნაწილია,რომელსაც პატარა კუნძული გამოუყო და უთხრა დღეიდან აქ იცხოვრებ და იყავი ბედნიერიო. თუმცა მსგავსი თვისუფალი, განვითარებლი და საინტერესო ადამინების პოვნა რთულია.

წელს შვებულება არც მეტი და არც ნაკლები განმუხურში გავატარე. არვ მიფიქრია, თუ იქ დავრჩებოდი 12 დღე და არ მომბეზრდებოდა. თუმცა დაზუსტებით გეტყვით,რომ სიამოვნება იყო და თან დიდი. რამდენიმე დღის განმავლობაში შესალებლობა მქონდა: დასვენების, გართობის, ბედნიერების და ადამინების შეცნობის. აი იმ განუვითრებელი ადამინებისა,რომელიც საქართველოში და ალბათ სხვა ქვეყანაშიც ბევრია.

ჩემი ვიზიტი განმუხურში უჩვეულო ჩხუბით დაიწყო. პირველი რისთვისაც ვიზიტორს ვეჩხუბე მისი კანონდარღვევა იყო. სანაპირო ზოლთან განმუხურისთვის უშველებელი ბულვარია გადაჭიმული, სადაც ფეხითმოსიარულეების გარდა ველოსიპედისტების ბილიკია გაკეთებული ,რომელიც წითლად არის შეღებილი. სწორედ იქ უნდა დატკბეს თვისი სპორტული შესაძლებლობებით ადამინი, რომელიც ველოსიპედს ქირაობს სანაპიროზე. ამ დროს ხდება ის,რომ ჩემი შვილი თავისუფლად ფეხით მოსიარულეთა გზაზე ვერ დადის, რადგან ეს განუვითრებელი კანონდამრღვევი პირები ჩვენს იდილიას არღვევენ, შესაბამისად ვიჩხუბე:) უკანასკნელი დონე, ჩემი ხმისა ამ ჩხუბში ჩავნერგე და თან არა ერთხელ. თუმცა მერწმუნეთ არა ერთხელ. თან პასუხსაც არვინ გცემს და იგივე მეორდება უსასრულოს.

მომსახურეობა არც ერთ საზზღვაო კაფეში არა სრულყოფილი და დამაკმაყოფილებელი. იმისათვის,რომ განმუხური საკურორტო ზონა გახდეს საჭიროა ინფრასტუქტურის შესაბამისად მოწყობბა, შემდეგ კი მომსახურე პერსონალის გადამზადება, მომხმარებლისთვის სრული მომსახურების შეთავაზება. ამ დროს განმუხურში: რამდენმე კილომეტრიან სანაპირო ზოლზე გადაჭიმულია 5 ე.წ. ბუნგალო,რომელიც სინამდვილეში შუშის კონსტრუქციების ერთობლიობას ქმნის და თითოეულ მათგანში თავს კარგად მხოლოდ იმიტომ,გრძნობ რომ ნორმალური რამდეიმე შენი ნაცნობი მუშაობს და გეკონტაქტება. სწორედ ამით თავს იკავებ იმისთვიოს,რომ დანარჩენ მომსახურეს საშინელი სიტყვები არ კადრო და უკან მიუბრუნო სადადილი,რომლშიც ჯერ კიდევ გაყინული კერძია გარეული. მოკლედ ეს კიდე ცალკე პრობლემააა (ზამზარეუულო, ადგილი სადაც ამზადებელ მომხმარებლისთვის საკვებს. )

5 ბუნგალოდა, ყველას ერთმანეთისგან განსხვავებული ქცევის კოდექსი გააჩნდა და ერთნაირი მენიუ სხვადასხვანაირი დამზადების წესით. რამდენიმე მათგანში შესაძლებლობა გქონდა მსგავსი კითხვა მოგესმინა:

-ეს,რომ ძალიან ძვირია:)))

და პასუხი გულში

-როგორ მინდა გაგინო 🙂

მოკლედ სასაცილოე ეს ხალხი და მაინც…

ერთ-ერთ ბუნგალოში დიჯეი ყავდათ. დიჯეი კილოთი და სპორტულებით 🙂 მოკლედ რა მნიშვნელობა აქვს ვინ და როგორ მთავარია სასიამოვნო მუსიკა შემომთავაზოს. განმუხური ”ბიჩის” ხიტი ”მაყვალა”, ”მოკლე კაბა” და სხვა ამის მსგავსი სიმღებეი სწორედ ამ ვინმე დიჯეის მოგონიალი გეგონებოდა. სამაგიეროდ ყოველ საღამოს ”ტანცუემ ვსე” და მისი ჯანი… 🙂 ბევრი ცეკვა სიმღერის შემდეგ შამაუვლიდნენ განდაგანას და დედედი შვილებს შესძახებდნენ

-შვილო მიდი იცეკვე, გიყურებთ ყველა.

მოკლედ სასაცილო იქნებოდა სატირალი,რომ არ იყოს. 🙂 საბოოლ არა ერთელ შეესწრებოდი კარგად დალილავებულ მთვრალ ვიზიტორს ან სიმთვრალისგან თეთრი მარმარილოს სკამზე მიგდებულ ტურისტს.

თითოეუ ბუნგალოში უნიკალური შესაძლებლობა გვქონდა საკუთარი სასმელით მივსულიყავით, ან ჩვენთვის სასურველი ალკოფოლი საკუთრ ფასში მიგვერთვა:) ეს ჩვენთვის კარგია მათვის კი საშინელი.

თუ ოდესმე ზღვის სანაპიროზე მოხვედრილხართ გეცოდინებათ სუსტი ცერტილია სიმინდი და ცივი სასმელები. აქ კი ლიდერ პოზიციაზე საზამთროს ქერქებია და ლუდის ბოთლები. თუმცა არა მხოლოდ მიირთმევენ არამედ სამსახსოვროდაც უტოვებენ ქვებს და იმის იმედი აქვთ,რომ ვინმე შემოივლის და თნ წაიყოლებს. ვინ უნდა შემოიაროს? ისევ მათ ან ჩვენ მოგვიწევს მისვლა და მათი გადაყრა. თუ რათქმაუნდა არ დაეზარებათ.

სანაპირო ზოლზე ჩვეულებრივ მოკვდავ ადამინებს შორის ისეთებიც იყვნენ, ვისაც საკუთრი სხეულის გამოვლენა არ სურდა, ან მარტივად,რომ ვთქვათ არ იკადდებდენ იმას რასაც სხვა დანარჩენი ცდილობდა. განაშეიძლება ბიჭის და მამის წინაშე ტანსაცმელი გაიხადო და საცურაო კოსტუმით ჩახვიდე წყალში? არა ეს ქალბატონები თუ საქალბატონეები საკუთარი სხეულის მალვას განაგრძობენ და სულ უფროდაუფრო ცდილობდნენ პატიოსნება გამოვლინათ მაშინაც კი,როდესაც თეთრი მაისური წყალში დაუსველდებოდათ და ზედ დაეტყობოდათ საკუთარი მკერდით ნაზი, თუ უკვე გაუხეშებული ნაქვთები. საშინელეება. არც შავ სამოსში გამოწყობილი დედაბრები ამოგივარდებოდნენ თვალიდან. ყოველ 10 მეტრში მაინც კოჭებამდე კაბაში მზეს ეფიცხებოდნენ ქალბატონები და სიცხეს უჩიოდნენ. ისეთებიც იყვენ სხვისი სიგარეტის მოწევა,რომ უკვირდათ და იფუქთხებობდნე, თუმცა მათ გვერდში მყოფი გოგოები ერთ მეორეს მიყოლებიით,რომ ეწეოდნენ და ღიმილით შესცქეროდნენ. რადგან ისინი სტუმრები არან და ეპატიებათ. სტუმრები თან თბილისისდან. ამ თბილისში ყვეფერი მოსულა? :))))

აკვა პარკშიც შესვლის სურვილი არ მქონდა. 10 ნახევარზე 350 ადამინი 10 ლარად შედიოდა 4 ნახევარზე კი მერე 350 კაცი. საბოლოდ კი მეგონა თითოეული მათგანი ფეხზე სოკოებ ამოზრდილები ტოვებდნენ აუზს.:))

 

ხო სახლში თითქოს კარგი იყო, უბრალოდ 2 საათზე თუ არ გეძინა უწესო იყავი და ოჯახია ეს და არა ღამის კლუბი :)))))))))))))))))) არადა თვიდან დიასახლისსზე მოთხრობა დავწერე. პპირველი ღამე,რომელიც იქ გავატარე უცნაური იყო. დაახლოებით 2 საათზე გამეღვიძა და გარეთ გავედი. სიმშვიდე იყო, ძაღლის ყეფა მესმოდა შორიდა, სიმშვიდე იყო, ეს ის სიმშვიდეა ბოლო პერიოდში,რომ ვეძებდი. მთვარე ანათებდა ქუჩას და ბუნების სურნელს ვგრძნობდი. მივხვდი,რომ ბედნიერი ვიყავი,  მხოლოდ იმიტომ,რომ იქ ავღმოვჩდი. 

მეორე დღიდან ყვეფერი გაცილებით უკეთ იყო.ძალიან კარგად დავისვენეთ და გავერთეთ . ჩვენ კარგი მეგობრები ვიპოვეთ იმედია. მჯერა,რომ ეს არაა საფხულის მეგობრობა,რომელიც თბილისში არ გრძელდება ხოლმე. ხო სახლიდან ზღვამდე დიდი მანძილი იყო, გზად იმ ცხოვრელებს ვხვდებოდი,რომელის ატანაც ადრე მიჭირდა.  ახლა კი უბრალოდ იმიტომ მიხაროდა,რომ თბილისში არ ვიყავი. იმიტომ,რომ უბრალოდ სალომე ვიყავი და იმიტომ,რომ არ ვფიქრობდი რა ჩამეცვა, როგორ მოვქცეულიყავი. არ მეჩქარებოდა არსად და არ მელოდებოდა არავინ. უბრალოდ კარგად დავისვენეთ და ეს ნამდვილად ძალიან კარგი დღეები იყო. თითქოს მოვწყდი თბილის. ეს სწორედ ის ადგილი იყო სადაც მე მჭორდებოდა წასვლა და სიამოვნებით წავიდოდი სულ მარტო და დავრჩებოდი მანამ სანამ გავძლებდი, მაგრამ არა ვალერისთან სახლში. რაც მთავარია ჩეmი შხაპუნა წვიმის წვეთბი სახეზე ხშირად მეცემოდა ხოლმე, ხანდახან ბუნძულით ვბრუნდებოდით სახლში, ხანდახან ვერც მოვდიოდით , მხოლოდ იმიტომ,რომ გვეშინოდა ფეხით რამდენიმე კილომეტრის გავლა. რადგან ზუსტად ვიცოდით,რომ საშინლად დავსველდებოდით.  ეს იყო დღეები,რომელიც ვიცი რომ არ ბრუნდება. 

მეტი არც არაფერი იყო. ბოლო ბუნგალო იყო ჩვენი მეგობარი ჯუდუსი, და მეორე სადაც ჩვენი ახალი მეგობრები მუშაობენ:) მათთან არც მომსახურეობას დავკვირბულვარ და არც ურთიერთობას. ხო პირველ ბუნგალოშიც გავიცანით ძმები ”ლიები” რომლებიც ძალიან ჭკვიანები არიან. უბრალოდ კაპასსსსსს რუსოსთან მუშაობენ.

ძალიან კარგად ვგრძნობდი თავს, იმედია ღმერთი შემარგებს ამ დღეებს.

და ხო ცხენი პოლიციელი,რომ გახდეს უნდა თქვას ”გავძაღლდიო ”:))) და ცაცივიჩ რას შვები? მოკლედ სისულელები. ალუდა წავიდა აპხაზეთში და წამოვიდა და ”მოდი მალე” მოკლედ ყვეფერი სეიშენის კუნძულივით იყოოო :))))))))) წავედი ახლა მეეეე:) ადამინი მაინც მაიმუნისგან მოდის:)))))))))))

 

 

Advertisements