იკვი

ესეც ჩემი მივლინებული ადგილების სიაში შევიდა…

მეთეთმეტე საუკუნის ტაძარია. უნიკალური ფრესკებით.  იკვში ძეგლს კონსერვაცია ჩაუტარდა. 15 კაცაინი ჯგუფი 1 თვეზე უფრო მეტი დროა კარვებით გადასახლდდნენ იკვში. როგორც აღმოჩნდა არც იკვში იჭერს ტელეფონი და არც იკვში არის განსაკუთრებული ცხოვრება. ჩვეუებრივი მანქანით ასვლა შეუძლებელია. ნებრისმიერი მაღალი მანქანაც ვერ ავა.  ექსპედიციის წევრები ის ბიჭები და გოგოები იყვნენ,რომელბიც ვარძიაში დამხვდნენ. მათთნ ერთდ მუშაობა ერთი დიდი სიმოვნება. ეს ის ხალხია,რომლის ცხოვრებიაც სიამოვნებით ვიცხოვრებდი. იმ კარვებიდან  ერთ-ერთი სიამოვნებით გახდებოდა ჩემი. საბოოლოდ კი კადრებს დავუწყე მზერა. ადგილს სადაც ისინი დასახლდნენ საკუთარი სახელი ქონდა… ავისთნდ სახელი ექსპედიიციის წევრებმა შეურჩიეს. თაროები,რომელიც ხეებს შორის იყო დამაგრებული მათმა ხელებმა ”გაჭირდებისგან” შექმენს. საბოლოდ კი ყველაფერი რაც საკვებს უკავშირდებოდა სემოალაგეს მის თავს. ალაგალაგ გადაუჭიმავთ თოკები. თოკებზე კი ის ტანსაცმელი დაიკიდიათ,რომელიც სიმწრისგან იყო გარეცხილი.  ეს ის ცხოვრება, ყველას,რომ მოუნდება მის ნაწილად ქცევა.

მოვწყდებოდი ხმაურს და გავეშურებოდი მთისკენ, იქ სადღაც სადაც ღმე გეშინია მგლების და დღჳსით გჭამენ მწერები. იქ სადაღც სადაც დუმს მთები და ნაკადულის ხმა პერიოდულად აწუხებს შენს ფიქრებს. მინდა იქ სადაც მზის ჩასვლის შემდეგ ანათბს კოცონი და ბევრი დრო გაქვს ფიქრის. მოვწყდებოდი ქალაქს და გავეშურებოდი იქ, მაგრამ მე არ მაქვს ძალა.

Advertisements

თუშეთი…

საქართველოს კიდევ ერთი მშევენება აღმოვაჩინე. ცაში ვიყავი და ღრუბლებს ზემოდან ქვემოთ ჩავყურებდი. ხანდახან მეშინოდა ხანდახან კი წითელ ღვინოს, ხის მაგიდასა და სკამს ვითხოვდი. მხოლოდ იმისთვის, რომ დამეწერა ის რაც ხდებოდა იმ წამს ჩემს ირგვლივ და იმისთვის,რომ მომეყოლა საქართველოს ყველა კუთხე კუნჭულის ნახვა,რომ მსურდა. ხალხნო მარტო ღრუბლების ყურება არ იყო ლამაზი, 3000 მეტრის სიმაღლეზე ავედნით და ულამაზეს მთებს შევუერთდით. მთები მდუმარე იყო და გიყვებოდა ისევ სიჩუმეს. ბობოქრობდა და სიმაღლიდან მოდიოდა ქვები და იყრებოდა გზაზე,რომელის არ სრულდებოდა არასდროს. ხეევი ბაგეებივით იყო და მე ვთვრებოდი მათი შრიალის ხმაზე. ყველაფერი ცწმინდა იყო და ეს სიწმინდე მათ სიმტკიცეში იყო. ამ სილამაზეს ვერ მოწყვიტავ ხმას, ვტაცე სიგარეტს ხელი, მაგრამ ამაოდ. იქ სრულიად ზედმეტია თამბაქოს კვამლი. დანისლულიყო გზა და წინ მხოლოდ სიკვდილი გელანდებოდა, მაგრამ სიკვდილი არ მოსულა ჩვენთნ, ჩვენ ვუახლოვდებოდოდით ზღაპარს. გული პერიოდულად მტკიოდა, მტკიოდა იმიტომ,რომ შიში ძლიერი იყო ჩემზე. რამდენიმეჯერ გადავუარეთ ჩცანჩქერიდან ჩამოსულ წყალს ან გავიარეთ ცანჩქერის ქვემოთ. გზადაგზა გვხვდებოდნენ ტურისტები,რომელბსაც სურდათ უღელტეხილი გადაევლოთ ფეხით. ზურგზე მოუკიდებიათ კარვებიდა ფუღუროებში დაუდიათ ბინა დროებით. სულ არ ცოდნიათ,რომ მანდ დასვენებას საკუთრი ხელით საფლავის გათხრა ,რომ სჯობდა. ალაგალაგ შენიშნავდი ქართველებს, ტრიალ მინდორზე იხილავდი კოცონს, იქვე წალამიც და მწვადი ქართული… გუდის ყველი და მოლოდინი სითფოსი ქართველებს ,რომ გვიყვართ ხოლმე.

 

ჩავედით. გამოვიდა, რომ საქმე არ მქონდა. იმიტომ,რომ გადაღების უფლება არ მოცეს, მეც მთელი დღე ვეფერებოდი ბუნებასა და იმ სილამაზით ვტკბებოდი რაც ჩემს ირრგვლივ იყო. ბევრი სიცილის, კისკისის სიმღერისა და ცეკვის შემდეგ კოცონიც დაინთო და ხინკალიც მოიხარშა. ყველაზე მეტად კი ის მესიამოვნა,რომ ამ კოცონზე ეზო დაკრეფილი სოკო დაიყარა და იქ შემწვარი მივირთვით. ღამე სიცივეში გვეძინა, მთელი დღე შუქი არ იყო, ტელეფონი გათიშული იყო და შხაპუნა ცვიმა მოდიოდა დღისით. (ღამე ამინდა გამოვიდა) .. ეს იყო დღე,როდესაც არც მომდომებია ტელეფონის ზარის გაგონება, არც სახლშჳ დაბრუნება, მეტი დრო რომ მქონოდა, უფრო მეტ კოშკს ვნახავდი და უფრო მეტად ვისიამოვნები. იმ პატარა მთებს დავიპყრობდი მოუვლელად,რომ მიუტოვებიათ. ულამაზესია საქართველო… მე ყველგან მინდა მოვხვდე

 

პ.ს.  უბრალოდ არ შემიძლია არ ვთქვა ეს იყო ძალიან კარგი დღეები ბევრი ღიმილითა და მხიარულებით სავსე. ძალიან ბევრნი ვიყავით და ძალიან მიხაროდა მათთან ერთდ ყოფნა. არასდროს არ დამავიწყდებაააააააააააააააააააააააააააააააააააააააა

ხევსურული ზღაპარი…

რამდენიმე კვირის განამავლობაში აღმოვაჩინე საქართველო. ხმამაღალი ნაქმამია, მაგრამ მთიანი რეგიონების გული აღმოვაჩინე. მე ხევსურეთში ვიჱავი და მაშინ,როდესაც იქიდან ჩამოსვლა მომიწია, ვიგრძენი ტკივილი. ყოველ ნაბიჯს ვგრზნობდი,რომელიც მაშორებდა ხევსურეთთან. როდესაც იქ ვიყავი მივხვდი,რომ ხევსურებისთვის მატერიალურური სიძლიერე არაფრის მთქმელია, მათვის მთავარი სიყვარული.

ბევრჯერ გამიგია, მათი ამაყოდა ძლიერი ხასიათიოს შესახებ. თითოეული მათგან ყოველთვის მზად არის დაიცვას საკუთარი თვი და ღირსება. ბევრი უცნაური მითისთვისაც მოიკრავს თვალი. ეს მითები დღევანდელობაში ბევრად უფრო შეცვლილა, მაგრამ არც ხალისი დაუკარდავთ და არც სილაღე. მოკლედ ის მომეწინა რაც ვნახე… უცებ მივხვდი,რომ ნაწილი იყო და ამ ნაწილისგან თვის დაღწევაარ მსურდა. მე კი სხვა გზარ ამ მქონდა მასალა,რომელიც გადავიღე სამსახურში უდნა მომეტანა.

-შენითავი ხევსურეთს უფალმა გამოუგზავნა.შენზე სულ ვილოცებ და ღმერთი დაგეხმარება.

ამაზე მეტი რა უნდა მითხრას მამაომ? არაფერი ან ვერაფერი.. დავფრინავ… მე ვეხმარები მათ და ისინი მე. მე დაჯერებას ვიწყებ,რომ შემიძლია… მე მათი თანადგომა უფრო მჭირდება , ვიდრე მათ ჩემი…

 ვიცოდით,რომ ეს ის არ იყო რასაც ვიღებთ ხოლმე, მაგრამ ორივე ვიღებდით. იმიტომ,რომ უნდა გადაგვეღო ხალხისთვის,რომელიც იქ დაგვხვდა. საბოლოოდ აღმოვაჩინეთ,რომ ბარისახოში ეკლესია არ არის და იქ ამჟამად მოქმედი მამაო აშენებს ტაძარს და თან ძველ ნანგრევებზე. ტაძრის მშენებლობაში ბავშვები, იქაური სკოლის მოსწავლეები არიან ჩართული. ნებისმიერ ადამინს შეუძლია ჩაერთოს ამ მშენებლობაში. მე მინა წასვლა, ცემ შვილსაც წავიყავან. დიახ! მამაო ამბობს,რომ ტაძარს ღმერთი აშენებს. ნანაგრევები მე4 საუკუნის ტაძრისა , რომელიც კომუნისტების პერიოდის შემდეგ ფაქტიურად არ არსებობოს.

გადავიღეთ და შევპირდი,რომ კიდე ამოვიდოდი. გადავიღეთ და ვუთხარი იქნებ სხვებიც დაინტერესდნენთქო და მართლაც… სხვებიც დაინტერესდნენ.

ტაძრის გარდა, ბავშვებს სახელმძღვანელოები არ აქვთ შესაბამისად გაკვეთილებს სწავლობს ის, ვინ სოციალურად დაუცველია, რადგან მათ სახელმძღვანელოს აძელვს სახლემწიფო.

განათლების სამინისტრო მათ წიგნებს დაპირდა, იმიედია მალე ჩაუტანნ და ბავშვებს წიგნები ექნებათ.

ამის შემდეგ მე და ჩემი ოპერატორი ისევ ავედით ბარისახოში. ამჟამად წვიმა არ იყო. გადავიღეთ 9 საუკუნის ტაძარიდა  ჩავიყვანეთ ისტორიკოსი, ხელოვნებათ მცოდენე და კულტურული მემკვიდრეობის დაცვიე ეროვნული სააგენტტოს მონიტორინგის ჯგუფი. სპეცილურმა ჯგუფმა უნდა დაწეროს ტაძრის შეფასება და დასკვნის მიხედვით გადაწყდება, რა სამუშაოებია შესასრულებელი. და 2013 წელს სააგენტი ტენდერს გამოაცხადებს. მოკლედ მწამს,რომ ყვეფერი იქნება იდეალურად.

გადაღების შემედგ ვიტარაპეზეთ. მამაოს მრევლთან ვიყავით სახლში,როგორც გაირკვა, მოქმედი ეკლესია არა ხევსურეთში და მამოს სამლოცველი ფოსტის შენობაში აქვს გაკეთბული…

მამაოს,რომ დავურეკე.. მლოცა… ღმერთო ძლიან ბედნიერი ვარ. და ღმერთო ძალიან მიხარია მართლა.  მერე შუქიამ დამირეკა, და მადლობების მიხხადა.. არ ვიცი რა გავაკეტე ასეთი, მაგრამ მივხვდი,რომ ძლალიან გავახარე და მივხვდი,რომ ძალიან ბედნიერები იყვნენ.

ძალას მაძლევს ორივე… მადლობა ღმერთო,რომ გამაცანი შუქია და მამა იოსებბი.

მამაომ და შუქიამ საჩუქარი დამახვედრეს. ჩემი აზრით ნახატში მამაოს,რომ ჩიტი აზრის მხარზე ეს შუქია და თან ეს ფრინველი თეთრია და ანათებს, როგოც შუქია.

შუქია!

შუქია ფენომენია. შუქია ჩემი იდეალია. ძალიან ლამაზია, ალბათ ხევსურეთში ბევრს უყვარს. საოცრად ნაზია და მომხიბლავი. ჩასვლისთაანვე მივხვდი,რომ მორიდებული და კეთილი იყო. მისმა ისტორიამ გამაოგნა. 23 წლის არის, შარშან დაამთვრა სამხატვრო აკადემია და თბილისელია. დამთავრებისთანავე ჩაალაგე ჩემოდანი და გადასახლდა ბარისახოში, იმოტომ,რომ უნდოდა.

სკოლა, ბარისახოში გაურემონტებელია და  საშინელი მდგომარეობაა. ტკივილისა და დარდის მეტი არაფერია მის აურაში და გრძნობ სიცივეს, რომელსაც 9 თვის განმავლობაში იტანენ პატარები  იმიტომ, რომ ისწავლონ. სკოლაში 58 მოსწავლე  წიგნების გარეშე სწავლობს. ბავშვებს, რომლებსაც სწავლა უნდათ წიგნები არ აქვთ. აქ არ არის საუბარი კლასგარეშე საკითხავ ლიტრეერატურაზე მათ ა რ აქვთ წიგნები იმისათვის,რომ ისწავლონ.

შუქია ცდილობს აქცია საქართვლეოს მაშტაბით გაავრცელოს, რატა მოსახლეობამ შეძლოას სახელმძღვანელოების მიწოდება ბავშვებისთვის… მეც იგივეს ვცდილობ ახლა. დავეხმაროთ ბარისახოს სკოლას.

შუქია ბავშვების განვითარებსაც ცდილობს, საკუთარი სახსრებით , ცივილიზაცია შეაქვთ სოფელში, კომპიუტერიც უყიდია, მაგრამ ინტერნეტი არ არის , ინტერნეტი რა მოსატანია მაღაზია არ არის.

შუქიამ ხელოვნების ცენტრი შექმნა, და ბავშვებს ძველ ხევსურულ ხელობას ასცავლის. დამატებით მინანქარზე მუშაობენ. მამაოსა და შუქიას ერთობლივი მუშაობით  შეიქმნა ფშავ-ხევსურული გაზეთიც.

შუქია ზღაპრის გმირია,რომლის არსებობაც არ მჯერა. შუქია ახდენილი ოცნება, ალბათ ვერასდროს მოვწყდეიბი ამ საქმეს რასაც ვაკეთბ, მაგრამ სიგიჟემდე მინდა მთაში წავიდე და სიგიჟემდე მინდა ცხოვრება,რომელიც შუქიამ შეიქმნა. ალბათ ამაიტომაც შემყვარდა ისინი….

http://armuri.4forum.biz/t565-topic

პ.ს. მომეცი ძალა უფალო მოვწყდე და წავიდე….

 

ხმარია…