:(:( :):)

Advertisements

მათ ტკივათ

.

დიდი გზა მაქვს გასავლელი…

ვიჭორათ ბევრიიი :)

ბევრი რამ მაქვს მოსაყოლი. არ ვიცი სადან უნდა დავიწყო. შეგპირდი ვარძიაზე დავწერ თქო და დავიკარგე 😦 ვცარძიაში დაახლოებით 3 კვირის წინ ვიყავი.. აი ხო 12 ში… წყალდიდობის დღეს დღისით,,, მაგრამ ემოცია გაქრა.. ხვდები ალბათ რატომაც… მოკლედ გავაგრძელოთ… საინტერესო თვე იყო.. დაღლილობისგან ბედნიერიც,რომ ხარ, აღიტირებულიც… წყალდიდობას დაფასებაც მოჰყვა. ეს იცი.. 🙂 ბედნიერი ვიყავი. გამზირებელი ისევ თანამშრომლები და ის ადამინები ვისაც ამ სფეროში გამოცდილება აქვს და ესმის. პრინციპში ბევრმა გაიზიარა ერთის გარდა. 😦 ამის შემდეგ 2 –მა კვირამ თითქოს მშვიდად ჩიარა. მგონი არაფერი ყოფილა განსაკუთრებული, ეს ჩემ საქმინობას ვგულისხმობ. საბოლოოდ კი ფოსტალიონმა მოიტანა წერილი. მე კი დავიყყე ყვირილი 🙂 8 გვერდიანი წერილი იყო და თითქოს მალამოსავით მოედოო ერთი წლის განმავლობასი გამხმარ გულს. ვკითხულობდი და როგორც წიგნის კითხვის დროს. წარმოვიდგინე ჩემი წერილის გმირის სახე შემდეგ კი ხმა,რომელიც თითქმის დამავიწყდა. წარმოვიდგინე ,როგორ წერდა ამ ყვეფერს და წარმოვიდგინე რა ხდებოდა მის გულში.

ჩემი თვე საინტერესო იყო. უფრო საინტერესო კი “დამზადებულია საქართველოში” გამოვიდა. სამსახურში მისვლისთანავე ღმერთმა ნატვრა შემისრულა. მე გადაღებაზე რუსთაველზე ავღმოვჩდი. მთელი დღე ჯერ მზადება, შემდეგ დაწყება, ჩართვები და სიუჟეტისთვის გადაღება. დაახლობით 6 ჯერ თუ უფრო მეტჯერ არა თავისუფლებიდან რედისონამდე მანძილი ფეხით გავიარე. საბოლოოდ კი შედეგი მივიღე–დაღლა. სასიამოვნო დაღლა.. მე,რომ მივარს… სამსახურში მისულმა მივიღე კითხა

–ცოცხალი ხარ?

მკვდარიც,რომ ვიყო ვცოცხლდები. მართლა. თავისთავად პირველი ემოცია გავუზიარე თანამშრომელს,რომელიც სულ მისმენს… 🙂 მერე კი ბევრი ღიმილი მოყვა ამ ყვეფერს, თითქოს დღის ანგარიში ჩავაბარე… ვიღაცას ცინება, მე კი ის მისმენს და ხედავს იმას რასაც ვაკეთებ. ხანდახან დაღლილობისგან ცრემლებიც მომდის. სახლში,რომ მივდივარ ანი მეუბნება მეც ვიღლებიო და არ ესმის. სახე ჩამომტირის და მაინც ვერავინ იგებ,მაშინაც,რომ ბედნიერი ვარ. რომ არა ეს სამსახური და ეს გარემო მე წერილებით ვერ გადავირჩენი თავს. არც 8 გვერდი მეყოფდა და არც 28… ხო სულ დამავიწყდა დამზადებული საქართველომდე წინა დრე.. სამონტაჟში ვიჯექი და ვტიროდი.. იმიტომ,რომ დავიღალე.. რამ დამღალა მაშინ არ ვიცი.. უბრალოდ ხო გახსოვთ ბოლო პერიოდშიყვეფერი გულზე მაწვებოდად ა მხოლოდ აქ ალბათ 2 პოსტი დავწერე. საბოლოოდ კი მაინც დამძიმებული დავრჩი. ხოდა მეც ვიტირე. ცოტა მეყო .. ცოტა არა… მერე სანდრო ვნახე და არ დამამშვიდა… არ მატირა გემრიელა. შემდეგ წვიმაში ვიბოდიალეთ… კარგი იყო… ჩემი მეგობარი ჩემთან… საბოლოოდ 4 ზე მომიწია დაძინებამ,რადგან მეგობრები იყვნენ სახლში მე ვერ გავერთე ვფიქრობდი მეორე დღეზე და თავი დავარწმუნე,რომ დილიოთ გაღვიძებას შევძლებდი… და მეც გავიღვიძე. აუ კარგი სამსახური მაქვს რააააააა,,, მართლააა….

დამზადებულია საქართველში დაახლოებით 7ზე დასრულდა, შემდეგ უკვე სიუჟეტი. სახლში 10 საათისთვის მივედი .. აღარ მახოვს რა მოხდა… ვიცი,რომ გვიან დავიძინე, მაგრამ არ ვიცი რა ხდებოდა. ისევ პირჯვარი გადავიწერე და ღმერთს ვთხოვე აქციაზე მოხვედრა. უი გამახსენდა ამასობაში რა ხდებოდაღამე…

პროდიუსერმა გამაღვიძა. ქუთაისის მოვლენების შესახებ სიუჟეტი უნდა ამაწყო. დავურეკე ავრორს, რომელსაც ტელეფონი გატიშული ქონდა და 1 –მდე ველოდებოდი. დილის 9 ნახევარზე სამსახურში ვიყავი და მონტაჟი დავიწყე. 12 ზე კი თავისუფლებაზე ვიყავი და აქციას ვაშუქებდი. ადრენალინი.. რომელიც სულ გჭირდება ადამიანს…

2შაბათს მეხუთე ქალთა კოლონიაში ვიყავი. პატიმართა ისტორიებს ცალკე პოსტს მომავალში დავწერ. ერთი ქალის ისტორიას… საოცრებააა. ისე მშვენიერი პირობები აქვთ. მე პირველად მომიწია მსგავსმა გადაღებამ. გული ამიჩუყდა, მაგრამ საინტერესო სიუჟეტი გამოვდა.

შმდეგ 2 დღე ვისვენებდი. ჯუკას დაბაადების დღე იყო.. უი ამერია… ის ცინა კვირაში იყო 🙂 და ბავშვობა გავიხსენეთ. ბევრი ვიცინეთ და საბოლოოდ გოგოები იქ დავრჩით.

და განვაგრძობ… მეტი არაფერი მახოსვს, გარდა იმისა,რომ გლონტმა ამაგდო ბათუმში წავიდეთო.. მაგრამ მე ვმუშაობდი და ამ დროს ჩემი და… დედაჩემი მამაჩემი და ბავშვი, 2 გადამღები ჯგუქი ბათუმშია… საბოლოოდ კი გადაღებაზე ვიყავი ,როდესაც პროდიუსერმა დამირეკა და ბათუმში წადიო:) მოკლედ ახლა ბათუმში ვარ… ყველა აქ და დღეს ზუსტად ვიცი,რომ უნდა გავერთო :)) ვეცდები ყოველშემთხვევაში :)) მეტი რა გითხრათ?:) ჯერ არაფერი ხდება მადლობა უფალსსს.. მართლა… მგონია,რომ ის მიგებს ახლა ყველაზე მეტად და მეხმარება.. და 43 სართულზე ვარ:) და ხო თბილისში DDT-ыკონცერტია