მხოლოდ ს:)

ამ ბოლო დროს მუზა არ მაქვს, ნეტავ რისი ბრალია? ვწერ და ვხვდები,რომ სისულელეაა, მაგრამ მე ხომ წერა მინდა…მხოლოდ ამიტომაც არ ვწერ უბრალოდ ვიცი,რომ ჩემი ცხოვრების ნაწილია და მეტი არაფერი? არ ვიცი, მინდა და ვწერ.

ს–დიდი ხანი მარტო ვცხოვრობ, მარტო არა ძმასთან ერთდ. ძმას ცოლი ყავს,რომელსაც იშვიათდ ვეუბნები,რომ მიყვარს, მაგრამ ორივე ძალიან მიყვარს. ჩვეულებრივი ბიჭი ვართქო ვიტყვი, მაგრამ ჩვეულებრივი არ ვარ,მაშინაც კი,როდესაც მეცინება გულში დარდი მაქვს, მაგრამ ამას ვერავინ ხვდება. რატომ არ მიცნობს არავინ?

მე–იმიტომ,რომ შენ არ ეცნობი მათ.

ს–ვიღაც ხომ უნდა არსებობდეს, ვინც მიხვდება,რომ სხვა ვარ

მე–ვიღაც არსებობს, მაგრამ როგორც შენ უმალავ ისე გიმალავს ისიც.

ს–ანუ მაინც არსებობს, მაშინ მშვიდად ვიყო?

მე–თავისთავად ის ხომ მაინც ახლოს არის,, ვერც გაექცევი…

ს–ისევ მინდა ვილაპარაკო, გაჩუმდი და მომცეცი დრო.. მოგიყვები რააა..

მე–:)(მეღიმება) მოყევი… შენ სულ ლაპარაკობ, მაგრამ შენ თავზე არა 🙂 მოყევი გისმენ

ს–აუუ დავიღალე, ხანდახან ისე მენატრება დედა… არც ისე დიდი ვარ, რომ მის გარეშე ვიცხოვრო, დედაც მენტრება და ოჯახიც, ვიცი,რომ გესმის ახლა ჩემი. იმიტომაც გიყვები. იცი კიდე რა. არცი ისე სულელელი ვარ,როგორც ყველას გონია. მეც ვხვდები ვინ ვინაა, როგორია, რა უნდა, რას გრძნობს, უბრალოდ ამ ყვეფერს ვერ გამოვხატავ ისე,როგორც სხვები.  ხომ ვამბობ, რომ გიჟი ვარ, არა ერთი კომპლექსების ბუდე ვარ, რომელიც ყვეფერს ხედავს და არფერს ამ თემის გარემო ამობბს. მეც მიყვარდება ისე,როგორც სხვებს, მაგრამ ახლა ყველაზე ემტად მიყვარს. მაგრამ მე არ ვიცი, ვინ არის ადმინი ვინც მიყვარს. ხანდახან მგონია,რომ სიყვარული მიყვარს და მისი გამოხატვა შეუძლებელია. არავი არის და იმიტომ,ვიცი,რომ ამაშიც მიგებ. მაინც დუმილია, იმიტომ,რომ არ გიყვები. ვყვები ზედაპირულად, შენ კი იგებ რა ხდება გულში. იგებ რო?

მე–ვიგებ, მაგრამ არ ვიმჩნევ.:)) არ ვიცი რა უნდა გითხრა… თველები გიბრწყინავს ხოლმე და ეს თვალები კი სუფთაა. კეთილი ხარ. თან  არსდროს იტყუები. მიყვახარ უბრალოდ ძალიან.

ს–დუმილი

მე–:) ვიცოდი,რომ ასეთ სასაცილო გამომეტყველებას მიიღებდი 🙂 ჩემო დუუ,,, მიყვახარ იმიტომ, რომ კარგი ხარ:)

პ.ს.ახლა მაინც არ მეტყვი???:)))

Advertisements

ზედაზენი

და კიდევ ერთი მივლინება… მივლინება არ იყო… ოცნება იყოოო…. სიამოვნებით დავრჩებოდი დედათა მონასტერი,რომ ყოფილიყო.. აღარც დავბრუნდებოდი უკანნ… ღმერთო… მომინდააა და ვიცოდი,რომ დრო არ იყო , მაგრამ სურვილი ვებერთელა დატოვა ლოცვის. ლოცვის დრო კი სულ არუს უბრალოდ მონდომება უნდა, რომელიც დასავლეთში დავტოვე და თითქოს ვერ ვიგრძენი ისე გაქრაო. რწმენა დავკარგე? არ ვიცი მე ღმერთისაც მწამს და მწამს,რომ ის ,რომ არა ყვეფერი ბევრად უარესი იქნებოდა. რაც ხდება ირგვლივ ვიცი,რომ ღვთის ნება და ყვეფერი ეს გასაცდელია,რომელიც უნდა ავიტანოთ და მხოლოდ მაშინ მივალთ ბედნიერებამდე,რომელიც ღმერთშია. 

 

ღმერთთან ვიყავი ახლოს. ზედაზნის მამათ მონასტერში. ჭა და უნდა გადა№ეღო და საფლავი. ჭა გადავიღეთ საფლავი არა. კურთხევა არ იყო, შესაბამისად სურვილიც დავკარგეთ. 

ასვლისთანავე ოპერატორი შევიდა ტაძარში, მე წინამძღვრის ნებას ველოდი.ჩიტების შიკჭიკი,რომ გავიგონე მხოლოდ მაშინ მივხვდი,რომ თბილისისგან შორს ვიყავი, და სადღაც დავტოვე ხმარუი,რომელიც ყოველდღე მღლის და მისგან წამოსვლას არ ვცდილობ. სადღაც შორს ჩამოვიტოვე წარსულში და წამიერად კიდევ უფრო გავძლიერდი. თბილისი, ახალი და ძველი მცხეთა იშლებოდა მონასტრი ხედზე. ვუყურებდი და სულ უფრო ნაკლებად მინდოდა წამოსვლა ადგილიდან სადაც ვიყავი. ღმერთო ჩემო ბედნიერება ,როდესაც ხედავ განვითრებულ ხმაურს,რომელშიც ყოფნის სურვილი სულაც არ გაქვს . მეც არ მინდოდა, მაგრამ სხვვა გზაც არ მქონა.

მნასტერში მომინდა ასვლა. წავიდოდი; მე ხომ სხვანარი ვიყავი და ახლა?! როგორ მიყვარდა ტაძრი და ახლა,როგორ შორს ვარ:( 

.

 

კადრი ბავშვობიდან…